Η μικροχειρουργική

Athens microsurgery - μικροχειρουργική

Μικροχειρουργική ονομάζεται η εγχειρητική τεχνική η οποία, μέσω της χρήσης ειδικού χειρουργικού Μικροσκοπίου, Μικροεργαλείων και Μικροραμάτων (τα 3Μ), επιτρέπει την επιτυχή επέμβαση επί ιστών μικρού μεγέθους. Το πρώτο συνθετικό της λέξης προέρχεται από την ελληνική λέξη «μικρός» και έχει επικρατήσει διεθνώς ως Μicro-surgery.


Αποτελεί μια εξειδικευμένη μορφή χειρουργικής, η οποία απαιτεί εξαιρετικά λεπτές κινήσεις. Η υπομονή, η επιμονή και η συνειδητοποίηση της εφαρμογής μεθόδων και τεχνικών, που διαφέρουν κατά πολύ από τις ανάλογες της συμβατικής χειρουργικής, αποτελούν τα βασικά εργαλεία με τα οποία πρέπει να οπλίζεται ο μικροχειρουργός. Οι μικροχειρουργικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται στην επανορθωτική πλαστική χειρουργική έχουν γίνει πλέον διαδικασίες ρουτίνας, παραμένουν εκλεπτυσμένες και επακριβείς και απαιτούν ικανοποιητική εκπαίδευση και εξειδίκευση.


Η πρόοδος στην τεχνική που εξασφαλίζει πολύ υψηλά ποσοστά βατότητας σε αγγεία με διαμέτρο ακόμη και μικρότερη του 1 mm, έχουν επιτρέψει τη μεταφορά ιστού από ένα μέρος του σώματος στο άλλο και την επανασυγκόλληση μελών. Η Μικροχειρουργική δεν είναι ειδικότητα αλλά τεχνική. Αν και η μικροχειρουργική χρησιμοποιείται συνήθως στην Πλαστική Επανορθωτική Χειρουργική, οι μικροχειρουργικές τεχνικές χρησιμοποιούνται σήμερα από διάφορες ειδικότητες όπως ορθοπεδική, ωτολαρυγγολογία, γναθοχειρουργική, ουρολογία.


Ιστορικά η πρώτη μικροχειρουργική επέμβαση τοποθετείται το 1960 στο πανεπιστήμιο του Βερμόντ, από τον αγγειοχειρουργό Jules Jacobson. Χρησιμοποίησε χειρουργικό μικροσκόπιο για την αναστόμωση αγγείων διαμέτρου 1.4mm και εισήγαγε τον όρο «μικροχειρουργική». Το 1963 πραγματοποιήθηκε η πρώτη επαναγγείωση δακτύλου από τους Kleinert και Kasdan. O ιάπωνας καρδιοθωρακοχειρουργός Nakayama δημοσίευσε την πρώτη σειρά ελεύθερης μεταφοράς ιστών και συγκεκριμένα ελεύθερη μεταφορά νήστιδας (εντέρου) για αποκατάσταση οισοφάγου.


Η σύγχρονη Επανορθωτική Μικροχειρουργική εισήχθη από ένα Πλαστικό Χειρουργό τον Harry Buncke το 1964, του οποίου τα πειράματα σε κουνέλια ήταν ο πρόδρομος της πρώτης ελεύθερης μεταφοράς ιστού σε άνθρωπο. Πραγματοποιήθηκε στο Queen Victoria Hospital, East Grinstead, UK to 1968 από τον John Cobbett η πρώτη μεταφορά δακτύλου ποδιού στο χέρι για αποκατάσταση του αντίχειρα.


Το 1972 ανακοινώθηκε ταυτόχρονα από τον Daniel στην Αμερική και τον Yang Tung-gu στη Σαγκάη η πρώτη μεταμόσχευση ελεύθερου δερματικού αγγειούμενου κρημνού. Την ίδια εποχή στη Βιέννη (1970), περιγράφηκε από τον Millesi ο τρόπος συρραφής περιφερικών νεύρων χωρίς τάση και η χρήση νευρικών αυτομοσχευμάτων. Η μεταμόσχευση αγγειοποιημένων δερματικών κρημνών πραγματοποιήθηκε αργότερα: το 1972 από τον Kiyonori Harii και το 1973 από τους R.K. Daniel, G.I. Taylor και B.M. O’ Brien. Το 1975, ο Taylor πραγματοποίησε για πρώτη φορά μεταμόσχευση ελεύθερης αγγειούμενης περόνης κι ένα χρόνο μετά, εκτελέσθηκε από τον Kiyonori Harii et. al η πρώτη λήψη μυός με το αγγειονευρώδες του δεμάτιο. Όλη αυτή η πρόοδος καθιέρωσε τη Μικροχειρουργική ως απαραίτητη τεχνική στην κλινική πρακτική. Ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός των χειρουργών, δε, οι οποίοι εκπαιδεύονται στη Μικροχειρουργική παγκοσμίως, προδικάζει αναμφισβήτητα μια εντυπωσιακή μελλοντική πορεία. Σύμφωνα, άλλωστε, με τον James R. Urbaniak, «δεν υπάρχει τέλος στον κόσμο της Μικροχειρουργικής».


Η πρόοδος στην τεχνική που εξασφαλίζει πολύ υψηλά ποσοστά βατότητας σε αγγεία με διαμέτρο ακόμη και μικρότερη του 1 mm, έχουν επιτρέψει τη μεταφορά ιστού από ένα μέρος του σώματος στο άλλο και την επανασυγκόλληση μελών. Η Μικροχειρουργική δεν είναι ειδικότητα αλλά τεχνική. Αν και η μικροχειρουργική χρησιμοποιείται συνήθως στην Πλαστική Επανορθωτική Χειρουργική, οι μικροχειρουργικές τεχνικές χρησιμοποιούνται σήμερα από διάφορες ειδικότητες όπως ορθοπεδική, ωτολαρυγγολογία, γναθοχειρουργική, ουρολογία.


Ιστορικά η πρώτη μικροχειρουργική επέμβαση τοποθετείται το 1960 στο πανεπιστήμιο του Βερμόντ, από τον αγγειοχειρουργό Jules Jacobson. Χρησιμοποίησε χειρουργικό μικροσκόπιο για την αναστόμωση αγγείων διαμέτρου 1.4mm και εισήγαγε τον όρο «μικροχειρουργική». Το 1963 πραγματοποιήθηκε η πρώτη επαναγγείωση δακτύλου από τους Kleinert και Kasdan. O ιάπωνας καρδιοθωρακοχειρουργός Nakayama δημοσίευσε την πρώτη σειρά ελεύθερης μεταφοράς ιστών και συγκεκριμένα ελεύθερη μεταφορά νήστιδας (εντέρου) για αποκατάσταση οισοφάγου.


Η σύγχρονη Επανορθωτική Μικροχειρουργική εισήχθη από ένα Πλαστικό Χειρουργό τον Harry Buncke το 1964, του οποίου τα πειράματα σε κουνέλια ήταν ο πρόδρομος της πρώτης ελεύθερης μεταφοράς ιστού σε άνθρωπο. Πραγματοποιήθηκε στο Queen Victoria Hospital, East Grinstead, UK to 1968 από τον John Cobbett η πρώτη μεταφορά δακτύλου ποδιού στο χέρι για αποκατάσταση του αντίχειρα.


Το 1972 ανακοινώθηκε ταυτόχρονα από τον Daniel στην Αμερική και τον Yang Tung-gu στη Σαγκάη η πρώτη μεταμόσχευση ελεύθερου δερματικού αγγειούμενου κρημνού. Την ίδια εποχή στη Βιέννη (1970), περιγράφηκε από τον Millesi ο τρόπος συρραφής περιφερικών νεύρων χωρίς τάση και η χρήση νευρικών αυτομοσχευμάτων. Η μεταμόσχευση αγγειοποιημένων δερματικών κρημνών πραγματοποιήθηκε αργότερα: το 1972 από τον Kiyonori Harii και το 1973 από τους R.K. Daniel, G.I. Taylor και B.M. O’ Brien. Το 1975, ο Taylor πραγματοποίησε για πρώτη φορά μεταμόσχευση ελεύθερης αγγειούμενης περόνης κι ένα χρόνο μετά, εκτελέσθηκε από τον Kiyonori Harii et. al η πρώτη λήψη μυός με το αγγειονευρώδες του δεμάτιο. Όλη αυτή η πρόοδος καθιέρωσε τη Μικροχειρουργική ως απαραίτητη τεχνική στην κλινική πρακτική. Ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός των χειρουργών, δε, οι οποίοι εκπαιδεύονται στη Μικροχειρουργική παγκοσμίως, προδικάζει αναμφισβήτητα μια εντυπωσιακή μελλοντική πορεία. Σύμφωνα, άλλωστε, με τον James R. Urbaniak, «δεν υπάρχει τέλος στον κόσμο της Μικροχειρουργικής».

Μικροχειρουργική ονομάζεται η εγχειρητική τεχνική η οποία, μέσω της χρήσης ειδικού χειρουργικού Μικροσκοπίου, Μικροεργαλείων και Μικροραμάτων (τα 3Μ), επιτρέπει την επιτυχή επέμβαση επί ιστών μικρού μεγέθους. Το πρώτο συνθετικό της λέξης προέρχεται από την ελληνική λέξη «μικρός» και έχει επικρατήσει διεθνώς ως Μicro-surgery.

Αποτελεί μια εξειδικευμένη μορφή χειρουργικής, η οποία απαιτεί εξαιρετικά λεπτές κινήσεις. Η υπομονή, η επιμονή και η συνειδητοποίηση της εφαρμογής μεθόδων και τεχνικών, που διαφέρουν κατά πολύ από τις ανάλογες της συμβατικής χειρουργικής, αποτελούν τα βασικά εργαλεία με τα οποία πρέπει να οπλίζεται ο μικροχειρουργός. Οι μικροχειρουργικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται στην επανορθωτική πλαστική χειρουργική έχουν γίνει πλέον διαδικασίες ρουτίνας, παραμένουν εκλεπτυσμένες και επακριβείς και απαιτούν ικανοποιητική εκπαίδευση και εξειδίκευση.

Η πρόοδος στην τεχνική που εξασφαλίζει πολύ υψηλά ποσοστά βατότητας σε αγγεία με διαμέτρο ακόμη και μικρότερη του 1 mm, έχουν επιτρέψει τη μεταφορά ιστού από ένα μέρος του σώματος στο άλλο και την επανασυγκόλληση μελών. Η Μικροχειρουργική δεν είναι ειδικότητα αλλά τεχνική. Αν και η μικροχειρουργική χρησιμοποιείται συνήθως στην Πλαστική Επανορθωτική Χειρουργική, οι μικροχειρουργικές τεχνικές χρησιμοποιούνται σήμερα από διάφορες ειδικότητες όπως ορθοπεδική, ωτολαρυγγολογία, γναθοχειρουργική, ουρολογία.


Ιστορικά η πρώτη μικροχειρουργική επέμβαση τοποθετείται το 1960 στο πανεπιστήμιο του Βερμόντ, από τον αγγειοχειρουργό Jules Jacobson. Χρησιμοποίησε χειρουργικό μικροσκόπιο για την αναστόμωση αγγείων διαμέτρου 1.4mm και εισήγαγε τον όρο «μικροχειρουργική». Το 1963 πραγματοποιήθηκε η πρώτη επαναγγείωση δακτύλου από τους Kleinert και Kasdan. O ιάπωνας καρδιοθωρακοχειρουργός Nakayama δημοσίευσε την πρώτη σειρά ελεύθερης μεταφοράς ιστών και συγκεκριμένα ελεύθερη μεταφορά νήστιδας (εντέρου) για αποκατάσταση οισοφάγου.


Η σύγχρονη Επανορθωτική Μικροχειρουργική εισήχθη από ένα Πλαστικό Χειρουργό τον Harry Buncke το 1964, του οποίου τα πειράματα σε κουνέλια ήταν ο πρόδρομος της πρώτης ελεύθερης μεταφοράς ιστού σε άνθρωπο. Πραγματοποιήθηκε στο Queen Victoria Hospital, East Grinstead, UK to 1968 από τον John Cobbett η πρώτη μεταφορά δακτύλου ποδιού στο χέρι για αποκατάσταση του αντίχειρα.


Το 1972 ανακοινώθηκε ταυτόχρονα από τον Daniel στην Αμερική και τον Yang Tung-gu στη Σαγκάη η πρώτη μεταμόσχευση ελεύθερου δερματικού αγγειούμενου κρημνού. Την ίδια εποχή στη Βιέννη (1970), περιγράφηκε από τον Millesi ο τρόπος συρραφής περιφερικών νεύρων χωρίς τάση και η χρήση νευρικών αυτομοσχευμάτων. Η μεταμόσχευση αγγειοποιημένων δερματικών κρημνών πραγματοποιήθηκε αργότερα: το 1972 από τον Kiyonori Harii και το 1973 από τους R.K. Daniel, G.I. Taylor και B.M. O’ Brien. Το 1975, ο Taylor πραγματοποίησε για πρώτη φορά μεταμόσχευση ελεύθερης αγγειούμενης περόνης κι ένα χρόνο μετά, εκτελέσθηκε από τον Kiyonori Harii et. al η πρώτη λήψη μυός με το αγγειονευρώδες του δεμάτιο. Όλη αυτή η πρόοδος καθιέρωσε τη Μικροχειρουργική ως απαραίτητη τεχνική στην κλινική πρακτική. Ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός των χειρουργών, δε, οι οποίοι εκπαιδεύονται στη Μικροχειρουργική παγκοσμίως, προδικάζει αναμφισβήτητα μια εντυπωσιακή μελλοντική πορεία. Σύμφωνα, άλλωστε, με τον James R. Urbaniak, «δεν υπάρχει τέλος στον κόσμο της Μικροχειρουργικής».

Η πρόοδος στην τεχνική που εξασφαλίζει πολύ υψηλά ποσοστά βατότητας σε αγγεία με διαμέτρο ακόμη και μικρότερη του 1 mm, έχουν επιτρέψει τη μεταφορά ιστού από ένα μέρος του σώματος στο άλλο και την επανασυγκόλληση μελών. Η Μικροχειρουργική δεν είναι ειδικότητα αλλά τεχνική. Αν και η μικροχειρουργική χρησιμοποιείται συνήθως στην Πλαστική Επανορθωτική Χειρουργική, οι μικροχειρουργικές τεχνικές χρησιμοποιούνται σήμερα από διάφορες ειδικότητες όπως ορθοπεδική, ωτολαρυγγολογία, γναθοχειρουργική, ουρολογία.

Ιστορικά η πρώτη μικροχειρουργική επέμβαση τοποθετείται το 1960 στο πανεπιστήμιο του Βερμόντ, από τον αγγειοχειρουργό Jules Jacobson. Χρησιμοποίησε χειρουργικό μικροσκόπιο για την αναστόμωση αγγείων διαμέτρου 1.4mm και εισήγαγε τον όρο «μικροχειρουργική». Το 1963 πραγματοποιήθηκε η πρώτη επαναγγείωση δακτύλου από τους Kleinert και Kasdan. O ιάπωνας καρδιοθωρακοχειρουργός Nakayama δημοσίευσε την πρώτη σειρά ελεύθερης μεταφοράς ιστών και συγκεκριμένα ελεύθερη μεταφορά νήστιδας (εντέρου) για αποκατάσταση οισοφάγου.

Η σύγχρονη Επανορθωτική Μικροχειρουργική εισήχθη από ένα Πλαστικό Χειρουργό τον Harry Buncke το 1964, του οποίου τα πειράματα σε κουνέλια ήταν ο πρόδρομος της πρώτης ελεύθερης μεταφοράς ιστού σε άνθρωπο. Πραγματοποιήθηκε στο Queen Victoria Hospital, East Grinstead, UK to 1968 από τον John Cobbett η πρώτη μεταφορά δακτύλου ποδιού στο χέρι για αποκατάσταση του αντίχειρα.

Το 1972 ανακοινώθηκε ταυτόχρονα από τον Daniel στην Αμερική και τον Yang Tung-gu στη Σαγκάη η πρώτη μεταμόσχευση ελεύθερου δερματικού αγγειούμενου κρημνού. Την ίδια εποχή στη Βιέννη (1970), περιγράφηκε από τον Millesi ο τρόπος συρραφής περιφερικών νεύρων χωρίς τάση και η χρήση νευρικών αυτομοσχευμάτων. Η μεταμόσχευση αγγειοποιημένων δερματικών κρημνών πραγματοποιήθηκε αργότερα: το 1972 από τον Kiyonori Harii και το 1973 από τους R.K. Daniel, G.I. Taylor και B.M. O’ Brien. Το 1975, ο Taylor πραγματοποίησε για πρώτη φορά μεταμόσχευση ελεύθερης αγγειούμενης περόνης κι ένα χρόνο μετά, εκτελέσθηκε από τον Kiyonori Harii et. al η πρώτη λήψη μυός με το αγγειονευρώδες του δεμάτιο. Όλη αυτή η πρόοδος καθιέρωσε τη Μικροχειρουργική ως απαραίτητη τεχνική στην κλινική πρακτική. Ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός των χειρουργών, δε, οι οποίοι εκπαιδεύονται στη Μικροχειρουργική παγκοσμίως, προδικάζει αναμφισβήτητα μια εντυπωσιακή μελλοντική πορεία. Σύμφωνα, άλλωστε, με τον James R. Urbaniak, «δεν υπάρχει τέλος στον κόσμο της Μικροχειρουργικής».


Πρόσφατες δημοσιεύσεις